Her ?eyden, bazen kendimizden bile kaç?yoruz. Duygular?m?z? payla?mak nedense zor geliyor bize. Kendimiz bile ya?ayam?yoruz ki...Hep içimize at?yoruz sevgileri,hüzünleri,mutluluklar?. Ba??r?p ça??r?p hani derler ya ''bardaktan bo?an?rcas?na ya?an ya?mur gibi'' a?layam?yoruz bile.
K?zg?nl?klar?m?zda içimizde,
susarak asl?nda kendimize k?z?yoruz. Kar??m?zdakini anlamaya çal??m?yoruz “bu fikir onun dü?üncesi” demeyi beceremiyoruz.
Gördü?ümüz her iyilik ve kötülü?ün sebebinin biz oldu?umuzu anlayam?yoruz.
Volkanlar patl?yor içimizde, söndüremiyoruz gücümüz yetersiz kal?yor, gözya?lar?m?z? içimize ak?t?yoruz. Bunun sebebinin kökenine inip çözmeye çal??m?yoruz, her ?ey de oldu?u gibi bunun da üstünü örtmeye çal???yoruz.
Görmüyoruz...
sadece bak?yoruz..
Do?an güne?in s?cakl???n?, rüzgar?n getirdi?i ok?amay?,ku? sesindeki canl?l??? , ya?murun getirdi?i toprak kokusunu,
k?sacas? hayat? hep kaç?r?yoruz.
Hep i? diyoruz, yo?unuz diyoruz, arayamad?m, gelemedim diyoruz. Oysa bunlar birer mazeretten öte bir ?ey de?il ki…
Ruhumuzu bi yerlere ödünç koymu?uz ,bulundu?u yerden almaya cesaret edemiyoruz.
Çok h?zl? gidiyoruz,dinlenemiyoruz.Hiç kimseye ailemize bile zaman ay?ram?yoruz. Önceliklerimiz de?i?mi?.
Herkes ama herkes, her?ey üstümüze üstümüze geliyor...Korkup kaç?yoruz.
Sevemiyoruz...
Hep bir ?eyler bekliyoruz kar??m?zdakinden .
Peki... Ne veriyoruz..?
Arkada?l??? bile beceremiyoruz.
Bazen bir merhaba demek bile zor geliyor.
''O bana dün selam vermemi?ti ben neden vereyim'' deme hakk?n? kendimizde bulabiliyoruz. Oysa ki o zaten yanl?? yapm??t?, yanl??? tekrar ederek yanl??a dü?üyoruz.
Asl?nda kendimizle inatla??yoruz.
Egomuz daima üstün geliyor. Sebebini bilmiyoruz.
Dü?ünmüyoruz. Gelece?imizi, geçmi?imizi içinde bulundu?umuz an? bile dü?ünmüyoruz.
Hep ba?kas? olmaktay?z...
Kendi benli?imizi kaybettik. Tan?m?yoruz içimizdeki beni.Ne istedi?imizi ne bekledi?imizi bile bilmiyoruz. Kendimizden bile kaç?yoruz.
Ülkemizde olan bitenlere o kadar kay?ts?z kalm???z ki , hakk?n? arayan ,onurlu direni?e geçen insanlar? bile küçümsüyoruz.
Yüzle?emiyoruz kendimizle...
Onlar gibi olmay? beceremiyoruz. Bizim de haklar?m?z?n gaspedildi?ini göremiyoruz. Bunun da üstünü örterek sorunlar?m?z? erteliyoruz.
Ele?tiride dozu kaç?rmaktan korkmuyoruz ,ama kendimize yöneltilen ele?tirileri sald?r? olarak alg?l?yoruz. Hayat?n tüm yanl??lar? hep bizim d???m?zda...
Bir tebessümü bile çok görüyoruz kar??m?zdakine.Ba?ar?lar? takdir etmeyi bilmiyoruz. Ba?arana “helal olsun” diyemiyoruz.
Bilmiyoruz, asl?nda o çok gördü?ümüz takdirlerin, gülmelerin, samimiyetin kendimize verdi?imiz en de?erli hazine oldu?unu...
Hayatta her ?ey do?ru yerde, do?ru insanlara kar?? davran??lar?m?za ba?l?.
HÜLYA TÜRK |
